Verschil

Om maar even met een Dostojevski in huis te vallen: 'De mens, die schoft, went aan alles.'

Dit blijkt ook duidelijk uit onderzoek naar geluk. Bij zowel loterijwinnaars als mensen bij wie ledematen geamputeerd moeten worden geldt hetzelfde. Na een korte periode van ofwel euforie, ofwel verlies en rouw keren ze terug naar hetzelfde geluksniveau als voor hun ingrijpende gebeurtenis.

In het algemeen geldt dat we veel meer bezig zijn met 'gaat het de goede kant op' dan met 'gaat het goed.'

Dit zie je ook terug in de politiek. In grote delen van de westerse wereld is het vertrouwen in de overheid historisch laag, zelfs al gaat het objectief gezien beter dan in het verleden of in andere delen van de wereld.
Ondertussen zijn politici als Modi ongekend populair. Een land dat van ver komt maar wel vooruit gaat heeft momentum, en dan kunnen onfrisse neigingen best door de vingers gezien worden.
Vooruitgang wint van stagnatie, zelfs al is het stagnatie op hoog niveau.

Deze gevoeligheid voor verandering verhindert ons soms om te zien hoe goed het met ons gaat. Om dankbaar te zijn voor de goede mensen om ons heen en de welvaart die we ervaren. Om te kunnen zeggen, 'misschien is dit wel genoeg.'
Toch is het ook een superkracht. Mensen kunnen terugkomen uit de moeilijkste omstandigheden. Ze kunnen grotendeels negeren dat ze in een kutsituatie zitten en zich richten op de stapjes voorwaarts. Kleine overwinningen vieren en hierop doorbouwen totdat ze zich weer richting een acceptabel bestaan hebben geklauwd.

Ook in leren is de focus op het volgende stapje gezond. Zeker als je net begint met iets nieuws heeft het geen zin om te kijken naar wat je al kan, of wat andere kunnen. Maar als je steeds kan zeggen 'ik kan nu iets wat ik net nog niet kon' dan is het een stuk makkelijk om de motivatie te houden om te blijven groeien.

En blijkbaar kan ik nu aanleidingen vinden om Dostojevski quotes in mijn schrijfsels te verwerken. Weer een stapje in mijn ontwikkeling naar pretentieuze intellectueel!