Inspiratie

Ik zat met vrienden in de kroeg ons net ontluikende professionele leven te bespreken. We waren een paar jaar klaar met de studie en begonnen voor het eerst wat echte expertise te ontwikkelen. Zelf was ik kort daarvoor begonnen met her en der een workshop te geven over gamification in onderwijs, en ik was aan het overwegen of ik hier meer mee wilde. Toen zei een vriend: 'dan word je een echte inspirator!'

Ik merkte meteen dat dit woord niet lekker viel. Ik moest denken aan bezielde Amerikaanse 'speakers' die een ruimte vol kantoorwerkers moed inspreken, of aan een Emile Ratelband die mensen al Tjakka-roepend over hete kolen liet lopen om zo diep in de krochten van hun hart een sprankje inspiratie te vinden.
Ik wilde geen inspirator zijn, ik wilde mensen dingen leren waar ze iets aan hadden. Toen ik dat aangaf bij mijn vrienden was het gevolg te voorzien. Ik werd nog maanden een echte inspirator genoemd.

Ook voor mij persoonlijk is inspiratie slechts matig belangrijk. Het kan een goede aanjager zijn voor nieuwe projectjes, en het voelt natuurlijk heel fijn. Maar voor grote, complexe taken waar ik dag na dag, week na week, maand na maand mee aan de slag moet is het niet zo'n duurzame brandstof. De inspiratie is op lang voordat het eindresultaat bereikt is.

Dat betekent dat er andere bronnen van motivatie nodig zijn. Deze motivatie kan van veel kanten komen: de waarde zien van het werk, de uitdaging die erbij komt kijken, verplichting aan anderen, simpelweg de gewoonte om aan het werk te gaan.

Maar het leuke is ook, een specifieke motivatie is niet altijd nodig. Als ik over de drempel van het starten heen ben kom ik meestal in flow terecht. En eenmaal in flow is doorgaan geen kwestie meer van bewust willen of van doorzetten. Het gaat bijna vanzelf. Alleen als ik dan op irritante problemen bots of een grote taakwissel moet doen is er weer een stukje motivatie nodig.

De grote uitdaging is dus starten, want na actie komt motivatie vanzelf. Voorwerpen in beweging willen graag blijven bewegen, en dat geldt net zo goed voor een Bart die aan het werk is.

Dat betekent dat een goede gewoonte, een goed ritueel die me van 'ik sta op' naar 'ik zit op kantoor voor mijn scherm en ben begonnen' brengt belangrijker is dan inspiratie. Gelukkig zit ik nu op kantoor en ben ik begonnen. Een goed moment om gewoon door te gaan.