Doen en zijn

Gisteren gaf ik je alle geheimen voor een effectieve todo-lijst.
Of nou ja, bijna alle geheimen. Er is één geheim dat mij ook nog regelmatig ontglipt:

Je todo-lijst is niet je leven

Mijn todo-lijst moet een handig hulpje zijn om te onthouden wat ik nog wil doen, niet de leidraad van elke seconde van mijn leven.
En dat vergeet ik dus nog wel eens. En als ik dat vergeet dan wordt mijn eigenwaarde gereduceerd tot wat ik wel of niet weet af te strepen. Als het lukt dan ben ik trots, en als het niet lukt ben ik gefrustreerd.
Voor de nuance: een beetje daarvan is niet erg. Dingen doen voelt gewoon heel bevredigend.
Maar ook, fuck de nuance: ik wil meer zijn dan mijn productiviteit.

En dit is wat dan vaak als eerste verloren gaat. Gewoon zijn. Zijn zonder direct doel. Rondkijken en wat lummelen. Een beetje nadenken. Ademen en voelen waar ik ben.

Want als de productiviteitsmentaliteit gaat overheersen dan wordt mijn ontspanning meer een ontsnapping. Dan ga ik snel tussendoor even nieuws lezen, een filmpje kijken, een spelletje doen.
Voor de nuance: niks mis met al deze activiteiten. Allemaal gezond mits met mate.
Maar ook, fuck de nuance: ik wil mijn ontspanning kiezen omdat het iets is waar ik echt zin in heb en echt blij van wordt, niet als ontsnapping van de productiviteit.

Bij vlagen lukt dit me allebei. Dan kan ik kiezen voor goed gefocust dingen doen EN daarbuiten positief kiezen voor ontspanning. Sterker nog, dan versterken die twee modi elkaar. Dan is ontspanning niet de antithese voor productiviteit, maar de voorwaarde voor productiviteit later. En dan is productiviteit niet iets wat me weg houdt van ontspanning, maar wat de ontspanning zoveel verdiender maakt.

Dan kan ik doen, en dan kan ik zijn.