Dagboek

Lief dagboek...

Dit is iets wat ik toen ik tien was heb geprobeerd, ongeveer twee weken heb volgehouden, waarna ik dat boekje nooit meer gezien heb. Ook latere pogingen met bijvoorbeeld de Gratitude Journal van Kurzgesagt zijn vrij snel gestrand. Maar waarom eigenlijk?

Niet omdat ik schrijven niet leuk vind. Misschien was het het schrijven over alledag wat verveelde?

Ik ben naar kantoor gegaan. Ik heb daar geprogrammeerd. Het was best okee.

Maar dit staat recht tegenover een van mijn meest geïnternaliseerde ideeën over hoe de wereld werkt: als je maar goed genoeg kijkt, dan is alles interessant.

Misschien is de conclusie dan heel eenvoudig. Ik wil beter kijken. Ik wil de kleine verhaaltjes in mijn leven zien, waarderen en doorvertellen. Niet alles hoeft episch of emotioneel meeslepend te zijn. Een coole vogel gezien? Mooi verhaal. Een leerling gesnapt met spiekbriefjes in zijn woordenboek? Een kleine tragedie. Geworsteld met een fout in de code en die uiteindelijk opgelost? Een verhaal over doorzettingsvermogen voor mijn cofounder, maar misschien niet voor mijn vrouw.

Misschien zit daar nog wel iets. Ik heb de neiging te denken in systemen. Briljant als ik een strategisch spel speel of bezig ben met een complex ontwerp. Maar om de rijkheid van het leven te ervaren is denken in verhalen wellicht de sterkere modus.

Verhalen in mijn leven zien.
Verhalen denken.
Verhalen doorvertellen.

Dit wil ik onderzoeken. Misschien begint mijn nieuwe verhaal wel hier.